In veel van mijn verhalen neem ik je mee naar Suriname, het land dat me altijd blijft inspireren. Maar mijn leven speelt zich ook voor een groot deel af in Nederland. Die mix van culturen en ervaringen vormt de kern van mijn verhalen.
In het Zeeheldenkwartier lijkt het Nederlands langzaam uit te sterven. Terwijl ik hier zit op de Prins Hendrikstraat tegen het terrasgevel van lunch café Dignita, hoor ik om me heen allerlei talen, behalve mijn eigen moedertaal. Engels, Frans, Duits, Spaans, Italiaans, Oost Bloks – je zou bijna denken dat ik per ongeluk op vakantie ben gegaan zonder mijn koffer. Zelfs de menukaarten zijn niet meer in het Nederlands. Ik bestel een macha latte, oatmilk.
Naast me zitten twee vriendinnen. Ons afstand is niet meer dan een meter op het bankje. Ik kan niet anders dan meeluisteren, want ze praten Engels alsof ze in een film zitten. Eén van hen heeft duidelijk relatieproblemen. De ander gooit er een troostende zin uit: ‘I am really proud that you are working on yourself.’ Ze klinken niet bepaald als zussen, want die zouden waarschijnlijk gewoon zeggen: ‘Just relax and act normal.’ Maar goed, misschien is dat ook de moderne manier van communiceren. Met net wat meer afstand en zonder bekvechten. Kunnen we nog wat leren van deze jonge buitenlanders?
Eerder op de dag was ik in de Action om lijstjes te kopen voor de foto’s die ik gekregen heb van de moeders van de kleinkinderen. Ja, ook ik moet mijn oma-verplichtingen nakomen. Blokker had te weinig keuze en de fotospeciaalzaak was te duur. Ik realiseerde me in die winkels niet wat ik me nu wel realiseer. Ik ben de oudste op het terras waar ik nu zit. Overal om me heen zie ik millennials – ja, die vermaledijde millennials die alles lijken te hebben. Ze bestellen dure koffies zonder te knipperen en bestellen nog een tweede zonder naar de prijzen te kijken. Ze lijken allemaal een goed inkomen te hebben en weinig zorgen. Dat was in mijn tijd wel anders.
Toen ik hun leeftijd had, was het leven toch net een tikje minder… luxe. Geen dure koffies of brunches. We waren al blij met een tosti van wit brood en een kop oploskoffie. Maar ja, tijden veranderen, en blijkbaar ook de bankrekeningen van de jeugd. Ze lijken het leven moeiteloos door te gaan, zonder zorgen over rekeningen of de toekomst. Dat kon ik op hun leeftijd wel vergeten.
Terwijl ik dit verhaal schrijf zie ik aan de overkant een stel voorbijlopen. Ze zien eruit alsof ze net terug zijn van een zes maanden lange retraite op een tropisch eiland. Hun huid is diep gebruind door de zon. Ondanks hun duidelijk blonde oorsprong, hebben ze besloten dat dreadlocks perfect passen bij hun nieuwe levensstijl. Zij heeft enkele subtiele dreadlocks die nonchalant over haar schouders vallen. Hij gaat een stap verder – zijn dreadlocks zijn samengebonden tot iets dat balanceert tussen een tulband en een kunstwerk. Hij heeft hier serieus werk van gemaakt. Zijn oversized gewaad dat tot aan zijn knieën komt, lijkt alsof hij zojuist een spirituele ceremonie heeft verlaten en de aardse kledingvoorschriften hem niet meer aangaan. Maar het beste gedeelte? Zijn blote benen steken eronderuit, alsof hij halverwege heeft besloten dat broeken een overbodige luxe zijn voor iemand die zo in contact staat met zijn innerlijke zelf. Zij loopt zelfverzekerd voorop, als een koningin die de weg wijst. Het hele tafereel zou zo uit een alternatieve modecatalogus kunnen komen, een die je wellicht vindt in een boetiekje dat ‘bewuste kleding’ en ‘holistische levensstijlen’ adverteert. Is dit nou het nieuwe straatbeeld van het Zeeheldenkwartier? Of is dit een tijdelijke fase, een modeflirt die straks weer voorbij waait? Wie zal het zeggen.
Terwijl de voorgevels van de gebouwen in met name de winkelstraten van de Zeeheldenkwartier hartstikke nostalgisch blijven, heb ik de wijk zien transformeren naar gourmetparadijzen. Oude winkels zijn vervangen door een overvloed aan cafés, restaurants en eet- en drinkgelegenheden. De levendige sfeer van vroeger heeft plaatsgemaakt voor een trendy uitstraling die je bijna zou kunnen noemen ‘culinaire hipsterhemel.’ Niks mis mee, zou je denken. Behalve dan als je probeert te herinneren waar je ook alweer die goede oude patatzaak had staan…
Jaren geleden voorspelde mijn dochter al dat dit de nieuwe Amsterdam zou worden. Destijds nam ik haar woorden met een korreltje zout, maar nu zie ik haar gelijk.
En toch, terwijl ik hier zit, kan ik er eigenlijk wel om lachen. Ik ben blij dat ik de tijd kan nemen om gewoon te zitten en te kijken naar de wereld om me heen, die verandert zonder dat ik er veel invloed op heb. Het Zeeheldenkwartier mag dan veranderd zijn, en ik mag misschien de enige hier zijn die nog in het Nederlands denkt, maar hé, ik ben hier nog steeds. En dat is ook wat waard.
Geeta Louwe 