Als het integratieproces je zover heeft gebracht dat je jezelf bijna Surinamer mag noemen, dan zal je begrijpen waarom Surinamers en short-time hotels onafscheidelijk zijn.
In het jaar dat D.D. Bouterse dictator af was en het Surinaamse volk hem koos als president, in combinatie met een gunstig offshore project die mijn eega in Suriname mocht leiden en ik nog niet wist dat ik de liefde voor het land, waar ik wel geboren ben maar niet getogen, zo zou gaan koesteren ondanks de presidentiële eigenaardigheden maar ook de take-it-easy spirit, overvolle kindertehuizen, en het begrip buitenvrouwen en -mannen, maakte ik voor het eerst in mijn leven kennis met het begrip short-time hotel.
Ik hoef geen onderzoek te doen naar het aantal bezoekers van short-time hotels in Suriname, om vast te stellen dat de behoefte groot is. En al zou ik dat wel doen, dan zal het onderzoek toch in twijfel gebracht worden, omdat geen Surinamer zal bekennen ooit een short-time hotel te hebben bezocht. Het aantal short-time hotels liegt er niet om. In iedere wijk is wel minstens één hermetisch afgesloten perceel met hoge muren waarop een betonnen blok, met stalen roldeuren in een rij, staat. Je rijd je auto door de poort naar een van de roldeuren. Roldeur gaat open, je parkeert je auto, roldeur sluit. Er zijn in Suriname minstens net zoveel short-time hotels als ‘gewone’ hotels waar je wèl een overnachting met een ontbijtje kan boeken en de kentekenplaat van je auto gewoon zichtbaar is.
Het was 2014 en ik was nog eigenaar van Cosy Home and Living-Huishureninsuriname.nl, een bemiddelingsbureau voor (vakantie)huizen. We werden benaderd door een eigenaar van een complex aan de Mahonylaan, dat in het centrum van Paramaribo ligt, met de vraag of wij interesse hadden om dit complex te verhuren. Roshni en Robin, medewerkers van het bedrijf, brachten een bezoek. Zij maakten de inschatting dat dit object niet paste binnen ons concept. Ik bekeek de foto’s en werd nieuwsgierig en besloot om ook een bezoekje te brengen voordat we zouden afblazen.
Tijdens de rondleiding door het gitzwart geverfde gebouw viel me op, dat in een aantal kamers smalle spiegels van circa dertig centimeter breed, horizontaal op heuphoogte bevestigd waren. Op de begane grond waren de entrees van de kamers gescheiden door hoge houten schotten. ‘Bijzonder dat de spiegels op heuphoogte hangen. Je hebt er meer aan als ze rechtop staan. Dan hoef je niet zo te bukken om je gezicht te zien,’ zei ik tegen de man van Hindoestaanse afkomst die me rondleidde. Hij knikte en bevestigde mijn advies. Het object paste inderdaad niet binnen ons concept, maar ik zag het wel zitten om het complex over te nemen en er een studentenhuis van te maken. Immers, we konden in die periode de vraag naar studentenhuizen niet aan. En de houten schotten, zouden perfect zijn om een fiets tegenaan te stallen.
Suriname werd ontdekt door Nederlandse stagiaires. Circa drieduizend stagiaires wisten ieder jaar de weg naar Suriname te vinden. In de zorg, in het onderwijs maar ook bij ons op kantoor. Behalve de diaspora, die na de onafhankelijkheid een goede bron van inkomsten voor Suriname was, werd het land nu ook door andere Nederlanders als vakantieland ontdekt. Hoe leuk is het om aan je buren, uit de rijtjeshuis in je straat, te vertellen dat je een land bezocht hebt, waar zij nog nooit geweest zijn. Nee, deze keer was het geen Spanje, geen Frankrijk, geen Thailand, geen all-inclusive Turkije maar…….. Suriname, het land van duizend kleuren groen, gastvrijheid en lekker eten. Het land waar je diep in de jungle gewoon Nederlands praat. Waar de Indianen en Marrons je in het Nederlands antwoorden. Hoe geweldig!
Pas veel, veel later, toen het contract voor overname van dit gitzwart complex getekend was en ik een kapitaal aan een renovatie had uitgegeven, werd het me duidelijk waarom de spiegels horizontaal hingen. Een studentenhuis is het nooit geworden. Door mijn gebrek aan medeweten wist ik niet wat ik nu weet en deed ik niet wat ik nu doe. Het kan soms geen kwaad om niet alle feiten te kennen. Dat belemmert het maken van keuzes. Had ik geweten dat ik een short-time hotel had overgenomen dan had ik mijn kans misgelopen om eigenaar te zijn van een prachtig boutique hotel, Holland Lodge Paramaribo. God bestaat: ‘She blessed me.’
Veel Surinamers wonen vanwege economische redenen in een family compound. ‘Logisch toch, dat je dan naar een short-time hotel gaat voor een beetje privacy,’ zei Marlène tijdens een koffie moment op het terras. ‘Je hebt anders continue je familie om je heen.’ ‘Goh,’ zei ik. ‘En ik maar denken dat ze daar zitten te …. met hun buitenvrouw of buitenman.’ Ik had het echt mis! In Nederland zijn hotels sinds de Corona uitbraak innovatiever geworden met de verkoop van hun kamers. Een van de grotere hotelketens, een vooraanstaand familiebedrijf, biedt tegenwoordig ook kamers overdag aan, voor enkele uurtjes tot een dagdeel. Om welke reden? Family compound?
Geeta Louwe 